ผมเคยอ่านเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ผ่านๆ ว่ามาแบบเกี่ยวกับการโจรกรรมข้อมูลในสมอง อารมณ์ผมก็คือแบบคิดว่าแบบ เป็นคนที่มีความสามารถพิเศษแบบว่าเดินผ่านใคร ก็สามารถแอบเข้าไปขโมยข้อมูลมาได้เลย ฮ่าๆๆๆ ซึ่งมันไม่ใช่เลย เนื้อเรื่องก็คือว่าการจะเข้าไปขโมยสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของใครซักคนนั้น จะต้องเอาเค้ามาฝันแล้วแบบแชร์ความฝันกัน แล้วค่อยเข้าไปหาสิ่งที่เค้าซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกเค้า ซึ่งในหนังเนี่ยบอกว่ามันจะอยู่ในตู้เซฟ หรืออะไรๆ ที่เจ้าของคิดว่าจะปลอดภัยที่สุด แต่จริงๆ แล้วมันก็ยังไม่ใช่ประเด็นที่ผมจะพูดอยู่ดี ในหนังมีสิ่งๆ หนึ่งที่ระหว่างนั่งดูผมฉุดคิดขึ้นมาได้ คือในเมื่อเรามาสารถสร้างโลกในความฝันให้เป็นไปตามที่เราต้องการได้ทุกอย่าง เราสามารถใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้นาน อย่างน้อยก็ 50ปี ถ้าเราสามารถจะอยู่ได้ ทำไมเราถึงต้องเลือกกลับมาในโลกความจริงล่ะ?? คนหลายคนลำบากตรากตรำ เพื่อสร้างชีวิตให้เป็นได้ดั่งที่ตัวเองฝันเอาไว้ แต่สุดท้ายหลายๆ คนก็พบว่า โลกนี้ไม่มีความสมบูรณ์แบบเอาเสียเลย เราอาจจะทำบางอย่างในชีวิตได้ดีจนประสบความสำเร็จ แต่หลายครั้งเราก็ต้องสูญเสียชีวิตในอีกหลายๆ ด้านไป ประเด็นก็คือ ไม่ใช่คนส่วนมากที่จะทำให้ทุกๆ อย่างเพอร์เฟคในโลกแห่งความไม่สมบูรณ์แบบนี้ . . .

แต่ถ้าในเมื่อเราจะสามารถสร้างโลกอีกโลกนึงของเราเอง เราออกแบบเองทุกอย่าง เพียงจินตนาการ เราสามาถทำให้มันเหมือนจริง เหมือนจริงจนแยกไม่ออก มันคงไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จำให้ใครซักคนออกจากโลกที่สมบูรณ์แบบนั้น เพื่อมายอมรับความจริง ไม่เค้าไม่อยากให้เป็นจริง แต่ผมว่าหลายคนหลายความคิด บางคนอาจจะชอบโลกจริงใบนี้ก็ได้ แต่ถ้ามีโลกที่เราสร้างได้แบบนี้จริงๆ ผมก็ย้ายเข้าไปอยู่ในนั้นดีกว่า ฮ่าๆๆๆ

ทางเดินที่แสนสั้นในชีวิตมหาลัยของผม เดินมาได้ครึ่งทางแล้วสินะ รู้สึกตัวเองแก่อย่างไรก็ไม่รู้สิ เอากันตรงๆ เลยนะ ระยะห่างของชีวิตเพียงแค่ช่วงซัมเมอร์ระหว่าง ปี2 กับ ปี3 รวมเวลาไม่กี่เดือนดี แต่ผมรู้สึกแก่ขึ้นเป็นโขเลย เปิดเทอมมา นั่งมองน้องปีหนึ่ง ใส่เปปเปอร์มิ้นท์ ใส่ไทด์ กันแล้วรู้สึกเขาดูเด็กกันมากๆ ทั้งๆที่ผมก็ถอดมาตั้งแต่ปีสองแล้ว แต่ทำไมไม่เห็นรู้สึกหว่า?? ฮ่าๆ แล้วพอมามองตัวเอง เฮ้ยยย! รู้สึกดูแก่ขึ้นทันตา อารมณ์มันเหมือน เปลี่ยนจากเด็กเป็นผู้ใหญ่ในชั่วเวลาไม่นาน แบบรู้สึกว่า อ่าๆ! อีกไม่นานก็ต้องฝึกงานแล้วนะ อีกไม่นานก็ต้องทำงานแล้วนะ ต้องออกจากสังคมการเรียนแบบเด็กๆ ไปสู่โลกแห่งการทำงาน หรือต่อให้ผมมีโอกาสได้ต่อโท ก็เป็นการเรียนที่แบบผู้ใหญ่ คงไม่เหมือนตอน ป.ตรีแล้ว จริงๆ ตอน ม.6 ขึ้น ปี1 ผมยังไม่รู้สึกว่าชีวิตผมเปลี่ยนแปลงขนาดนี้เลย รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า ว่าแบบได้เปลี่ยนที่เรียน รู้สึกยังเป็นเพียงเด็กที่โตขึ้น

แต่มันช่างต่างกับความรู้สึกตอนนี้มากมายเหลือเกิน ผมเริ่มรู้สึกกลัวๆ ที่จะเผชิญกับอนาคต อาจจะเป็นเเพราะซัมเมอร์ที่ผ่านมา ผมเองก็เริ่มรู้สึกว่า ผมไม่ได้เก่งอย่างที่ผมเคยคิดไว้ สิ่งที่คิดว่าทำได้ ก็ทำไม่ได้ (ปล. ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งอะไรมาก เพียงแค่คิดว่าน่าจะทำได้มากกว่านี้) คือ ผมได้ B+ Elective Courses ทั้งสองตัว แล้วยังเทอมปลายตอนปีสองอีกตัวนึง ตอนนี้รวมๆ ผมได้ B+ Elective Courses มา 3 ตัวละ อืมมมมม ถ้าถามความรู้สึก มันก็แบบ เศร้าครับ ตัวผมเองก็หวังไว้ A คิดว่าก็แค่ วิชาเลือกน่ะๆ ทำได้อยู่แล้ว สุดท้ายผมเป็นเพียงส่วนน้อยที่ได้ B+ ด้วยซ้ำไป พอเห็น B+ สามตัวติดกันแบบนี้ มันเหมือนความหวังมันพังลงมา ผมเริ่มรู้สึกเสียความมั่นใจในชีวิตอนาคตต่อไป เริ่มคิดว่า อนาคตทั้งหลายที่เราฝันเอาไว้มันยิ่งใหญ่ และยากกว่านี้อีกมากนัก แค่นี้เรายังทำไม่ได้ แล้วฝันอันยิ่งใหญ่นั้นเราจะทำได้หรือ??

ผมเองก็พยายามทำใจให้ลืมเรื่องนี้อยู่หลายวัน แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะยังไงเกรดมันก็หลาอยู่ใน CR60 ของผม แล้วมันยังฝังอยู่ในสมองผมอีก จนผมคิดว่าบางที่ถ้าผมเอามันออกจากชีวิตไม่ได้ ผมจะเสียใจกับมันไปอีกนานแค่ไหน ก็คงไม่มีประโยชน์ ผมน่าจะอยู่กับมันอย่างมีความสุขมากกว่า อย่างน้อย B+ สามตัวนี้ก็ทำให้ผมรู้จักความผิดหวัง ทำให้ผมสามารถเตรียมใจที่จะรับมือกับความผิดหวังที่อาจจะมากมายกว่าครั้งนี้อีกมากนัก ทำให้ผมรู้ว่า ผมอาจจะหวังให้สูงยังไงก็ได้ แต่ผมก็ต้องรับมือกับความผิดหวังให้ได้ด้วย แต่ผมก็ยังเชื่อว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ความผิดหวัง แต่เป็นการมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความหวัง เพราะกลัวผิดหวังมากกว่า

บางทีผมอาจจะได้คำตอบแล้วว่า ทำไมเปิดเทอมนี้ผมถึงรู้สึกแก่ขึ้นเป็นโข คงเป็นเพราะตลอดปิดเทอมที่ผ่านมา ผมเริ่มวางแผนชีวิตในอนาคตหลังเรียนจบไว้คร่าวๆ แล้ว ผมเริ่มสร้างความหวังที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตอีกครั้ง ผมเริ่มรู้สึกว่าผมต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองมากขึ้น แล้วยังรู้สึกว่าผมโตพอที่ควรจะได้รับผิดชอบในชีวิตของพ่อแม่บ้างได้แล้ว ผมจึงรู้สึกว่าผมโตเป็นผู้ใหญ่ในระดับนึง (ถ้าเป็นในซิมส์คงประมาณวัย Young Adult 555) ที่เริ่มมีความรับผิดชอบมากขึ้น มีหน้าที่ มีแพลนในชีวิตที่ต้องทำมากขึ้น มีคำตอบของการมีชีวิตมากขึ้น ซึ่งถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมคงคิดแต่ว่า เรียนให้เกรดดีที่สุดจนจบ แล้วกลังจากจบล่ะ?? ผมคงตอบได้แค่ เรียนต่อมั้ง ไม่ก็ทำงาน แล้วเรียนต่อที่ไหน ทำงานที่ไหน?? ผมเองในตอนนั้นคงตอบไม่ได้ แต่ตตอนนี้ ผมเริ่มคิดถึงตอนนั้นแล้ว ผมเริ่มวางแผนอนาคตหลังจากเรียนจบแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตผมนี้ มีอะไรที่ต้องทำมากกว่าเรียนให้ได้เกรดดีๆ มีคำตอบที่ว่าผมเรียนให้ได้เกรดดีๆ ไปเพื่ออะไร . . .

ครั้งหนึ่งเมื่อสมัย ม.ปลาย ผมเคยมีความฝันอันแรงกล้าที่จะเรียนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยให้ได้ ถึงแม้ตอนนั้นผมจะเป็นเด็กห้องสุดท้ายของสายวิทย์ ในโรงเรียนชานเมือง ที่ใครๆ ก็ดูถูก ชนิดที่ว่า ขึ้น ม.4 มาครูก็ชี้หน้าเอาไว้ว่า เชื่อเถอะ เด็กห้องท้ายๆ อย่างพวกเธอน่ะ เอ็นติดกันไม่ถึงครึ่งห้องหรอก มันเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่เคยคิดที่จะบอกความฝันในการอยากเรียนที่จุฬาฯ กับใครซักเท่าไร เพราะพูดไปตอนนั้นคงมีแต่คนหัวเราะ เอาจริงๆนะ ตัวผมยังไม่อยากจะเชื่อในตัวเองซักเท่าไรเลยว่าจะืทำได้ แต่จะทำยังไงล่ะ ฝันแล้วมันก้ต้องพยายามให้มากที่สุด

ซึ่งสุดท้ายแล้วผมก็สามารถเข้ามาเรียนที่นี่จนได้ ถึงแม้มันจะไม่ได้ยากอย่างที่คิดแต่ผมก็ภูมิใจที่สามารถได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ความฝันผมยังไม่จบแค่นั้น ตอนเข้ามาผมก็พอจะรู้ตัวเองอยู่เหมือนกันว่ามีความสามารถพอที่จะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯได้ แต่ผมก็รู้ต่อไปอีกว่า เมื่อเข้าไปแล้วผมก็คงไปเป็นฐานให้คนระดับหัวกะทิพวกนั้น คือผมไม่มั่นใจพอว่าผมจะสามารถเรียนศณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้จบด้วยเกรดดีๆได้ ผมจึงเข้าคณะวิทยาสาสตร์ ภาคเคมีวิศวกรรมแทน ซึ่งเรียนเหมือนวิศวกรรมเคมี ที่ผมอยากเข้าอยู่แล้ว ซึ่งความฝันของผมหลังเข้ามาได้ก็คือ ทำเกรดให้ได้เกิน 3.00 เป็นพอ พ่อผมมักจะบอกอยู่เสมอว่า เรียนที่ไหนมันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญที่เกรดตอนจบต่างหาก เรียนที่ไม่ยากมากแต่เราสามารถทำเกรดให้ได้ถึง 3.00 ดีกว่า ถึงตอนนี้เกรดผมก็เกินจุดนั้นมาเรียบร้อยแล้ว ผมเดินมาถึงจุดที่ผมควรจะสร้างความฝันต่อไปได้แล้ว

วันนึงผมอยู่กับตัวเอง และหยุดคิดถึงชีวิตในอนาคตหลังเรียนจบ มันยังดูมืดมน ผมยังไม่เห็นที่ทางไปของผมได้แน่ชัดเลย แค่จะเรียนต่อโทไปก่อน หรือจะออกมาทำงานเลยผมเองก็ยังคิดไม่ออกเลย ผมจึงได้เริ่มหาข้อมูลมากมาย ว่าจริงๆ แล้วผมควรจะเดินไปทางไหน และด้วยอะไรหลายๆ อย่างมันทำให้ผมมาจบลงที่การเรียนต่อทาง MBA ที่ Harvard Business School จริงๆแล้วผมก็ยังแอบดูถูกตัวเองเอาไว้เหมือนกัน ว่าคงไม่ได้ไปเรียนที่นั่นหรอก เพราะผมไปค้น profiles ของคนที่เข้าเรียนที่นั่นได้ เรียกว่าระดับเทพๆ ทั้งนั้น ไม่มีที่ติเลย ทั้งการเรียนดี กิจกรรมเด่น มีความก้าวหน้าทางการงาน มีฐานะทางการเงินและสังคมระดับ hi-class IQ EQ สูง มี leadership สูง และ human relations ดี ไหวพริบเป็นเลิศ ซึ่งไม่รู้ว่าต้องทำบุญ แล้วเกิดใหม่อีกกี่ชาติผมถึงจะมี Class-A Profile ระดับนั้นได้ แต่อย่างไรก็เถอะ ยังไงผมก็จะยังขอลองเดินตามความฝันของผม แม้ตอนนี้มันจะอยู่ไกลจนแทบมองไม่เห็นหนทางจะไปให้ถึง แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลองเดินไปดูเลยใช่ไหมครับ?

นานมาแล้วสำหรับหนังเรื่องนี้ ซึ่งเข้าโรงเมื่อปี 2001 นู่น นับนิ้ว นับอายุไปมา ช่วงนั้นผมเองยังแค่ ป.3 ป.4 ได้ล่ะมั้ง ตอนนั้นจำได้ลางๆ ว่าเคยดูหนังเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน พอจะจำเรื่องราวหนังคร่าวๆ ได้ แต่ตอนนั้นคงเด็กเกินมั้งเลยดูเข้าใจไม่หมด แต่ถึงจะเข้าใจไม่หมด ดูแล้วมันก็เศร้าอยู่ดี เป็นหนังที่เศร้ากินใจมากๆ เมื่อวานก็เลยไม่รู้นึกยังไง หยิบมาดูอีกรอบนึง แม้จะจำตอนสุดท้ายได้แล้วว่ามันจะต้องเศร้ายังไงแต่ดูอีกทีมันก็ยังเศร้าอยู่ดี

ชีวิตของหุ่นยนต์ตัวนึง(ขอใช้คำว่าชีวิตแล้วกันครับ) ที่ตามหาความรักของแม่มาตลอด เขาคิดว่าจะมีนางฟ้าเสกให้เขาสามารถเป็นเด็กจริงๆ อย่างนิทานเรื่องพิน๊อคคิโอ หุ่นยนต์ตัวนี้ตามหานางฟ้าจนพบ และใช้เวลา 2000 ปีในการขอพรกับนางฟ้าที่เป็นแค่หุ่นของเล่นในเมืองที่จมน้ำไปแล้วเท่านั้น เวลาหลาสยพันปีผ่านไป ความหวังของเด็กคนนี้เป็นจริงด้วยมนุษย์ต่างดาวที่สามารถสร้างแม่ของเขากลับมาจากผมที่ตุ๊กตาหมีเพื่อนรักเคยเก็บไว้ แต่เพียงวันเดียวเท่านั้น จากนั้นทั้งแม่และเด็กหุ่นยนต์ก็หลับด้วยกันไปตลาดกาล . . .

ผมว่าเนื้อเรื่องมันดูแฝงไว้ด้วยปรัชญาชีวิตอยู่ไม่น้อยนะครับ สำหรับผมแล้ว ดูแล้วทำให้คิดว่า มันคงไม่สำคัญว่าเราจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน แต่มันสำคัญว่าชีวิตเราได้ทำเป้าหมายในชีวิตสำเร็จหรือยัง ซึ่งสำหรับเด็กหุ่นยนต์ตัวนี้ถูกโปรแกรมเป้าหมายของชีวิตไว้ชัดเจน ว่าจะต้องรักแม่ อยู่กับแม่ และอยากให้แม่รักเขา นอกจากนี้เด็กคนนี้ยังมีเวลาหลายพันปีในการทำเป้าหมายในชีวิตของเขาให้สำเร็จ แล้วเราล่ะ?? มนุษย์จริงๆ ถึงวันนี้เรารู้หรือยังว่าเป้าหมายในชีวิตของเราคืออะไร เกิดมาเพื่ออะไร อยู่เพื่อใคร คนบางคนเกิดมาร่วมร้อยปี ยังไม่รู้อยู่ไปทำไมเลย ชีวิตร้อยวัน พันนาทีของเรา ผมว่าเราคงไม่ได้เกิดมาเพื่อทุกๆวัน แต่เราอาจจะเกิดมาเพื่อวันวันเดียว วันที่เราจะสามารถทำเป้าหมายในชีวิตให้สำเร็จ วันที่เราจะได้มีความสุขที่สุดในชีวิต วันที่เราอาจจะได้รู้ว่า สิงนี้แหละ คือเหตุผลของมีมีตัวตนของเราเอง . . .

แต่อย่างไรก็ดี ช่วงนี้ผมถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า ผมชอบสายนี้จริงๆ หรือ คือหมายถึงว่าโอเค ผมอาจจะเรียนได้ดี แต่เวลาไปทำงานล่ะ ผมเริ่มเกิดความไม่แน่ใจตรงนี้ ไม่รู้ว่าในการฝึกงานในซัมเมอร์ปีหน้าจะมีคำตอบให้ผมหรือปล่าว เพราะผมยังต้องใช้คำตอบนี้มาใช้ในการเลือกเรียน ป.โท อีก ว่าจะเรียน MS M.Eng. หรือ MBA ดี ยิ่งคิดก็เหมือนจะยิ่งเครียด เพราะผมเองก็ตั้งเป้าหมายไว้คร่าวๆ ว่าแบบ เออ เรียน ป.โท เนี่ย อยากไปเรียนต่างประเทศว่ะ แต่ถ้าไปทาง MS M.Eng. ก็ช่างๆ ใจอยู่เหมือนกัน ว่าจะไปรอดไหม แค่ลำพังจะใช้ชีวิตให้รอดก็ลำบากแล้ว จะต้องมาเจอกับวิชายากอีกหรอ?? แต่ถ้าเป็น MBA สายนี้เค้าก็ต้องการประสบการณ์ในการทำงานพอสมควร ซึ่งคิดไปคิดมา ก็มีสองทางเลือกที่พอจะเ็ป็นไปได้ คือจบแล้วต่อโทในไทยเลย (คิดเล่นๆไว้ว่าจะต่อวิทยาลัยปิโตร) หรือจบแล้วออกมาทำงานก่อน หาตัวเองว่าชอบงานสายนี้จริงๆ หรือปล่าว?? แล้วระหว่างนั้นอาจจะหาทาง improve ภาษาไปด้วย เผื่อโอกาสไว้ได้ไปนอกน่ะ ฮ่าๆ ยิ่งคิดยิ่งไกล กว่าจะจบยังมีฝึกงาน project อีก กว่าจะถึงจุดๆนั้น คงมี ideas อีกเยอะล่ะม๊างงงงง

แต่ยังไงก็ตาม ขอบ่นวิชาที่เรียนผ่านมาเทอมนี้นิดนึงละกัน

2103101 Engineering Drawing
ตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง ผมใฝ่ฝันจะได้เรียนวิชานี้ไวๆ แต่พอมารู้ว่ากว่าจะได้เรียนก็ปีสองเทอมสอง ก็แอบโวยวายนิดนึง คือผมเคยหลง(ผิด)คิดไปว่า ผมน่าจะทำวิชานี้ได้ดี เพราะผมเคยเรียนมาสมัย ม.ปลาย แต่พอได้เรียนจริงๆ วิชานี้ทำผมแทบบ้ากันเลยทีเดียว ด้วยการบ้านทุกอาทิตย์ ที่ต้องการความบรรจง ประณีตสุดๆ ชนิดที่ว่าไม่มีใครคิดว่าจะหาคุณสมบัตินี้ได้จากผม แต่ก็จริงๆนะ การบ้านของผมแต่ละกัน เต็ม10 ได้ 6บ้าง 7บ้าง ฟุกๆ หน่อยได้ 9 น๊านๆๆๆ ทีจะได้ 10 ซึ่งไองานที่ได้ 10 ก็เหมือนไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร แบบคนอื่นๆ เค้าก็ได้กันทั้งนั้น ผมล่ะท้อใจกับวิชานี้มากๆ

แต่กำลังใจมันมาตอนสอบครับ ถึงผมจะไม่สามารถทำงานให้ประณีตได้ แต่ผมสามารถมองภาพออกได้ค่อนข้างดี และ(คิดไปเองว่า)เร็วกว่าคนอื่นนิดนุง และข้อดีของการไม่มีความประณีตในงานก็คือ ทำให้ผมทำงานได้เร็ว ทันเวลาสอบที่จำกัดมากๆ มากพอที่จะทั้งทวนดูได้ซักสองรอบ ก่อนจะหลับอีกซักสองตื่น แฮะๆ คืออารมณ์คะแนนที่จะถูกหักตอนสอบเนี่ย ไม่ค่อยมาจากความผิดพลาดในการวาดรูป แต่จะมาจากความประณีตในงานมากกว่า ผมก็คิดว่าคะแนนก็คงเหมือนการบ้านแหละ เพราะก็ทำเละๆไปเหมือนๆกัน(แอบทำไปเละกว่า แต่งานขาวนิดนึง เพราะการบ้านชอบมีเพื่อนหยิบยืมไปดูจนดำ กว่าจะได้ส่ง – -’) แต่พอคะแนนออกมา เหนือคาดครับ ได้เยอะมากๆ เกือบจะเต็มเลย เหมือนเวลาสอบ อ. เค้าไม่ดูความประณีตเท่าไรอะ เอาแค่ถูก แล้วเหมือนแบบคนอื่นเค้าทำไม่ได้อ่ะ คะแนนผมเลยดูสูงขึ้นมาเยอะเลย เรียกได้ว่าได้คะแนนตอนสอบนี่แหละ แล้ว % สอบเยอะด้วย มีสอบ 3 ครั้ง ก่อนมิดเทอม หลังมิดเทอม และไฟนอล ผมฟาดเรียบ รวมๆ 75% ได้มั้ง โฮะๆๆ รวมกับคะแนนการบ้านเหียกๆ ได้เอมาแบบหวิดหวิว วู๊วววววว

2103213 Engineering Mechanics I
คิดถึงวิชานี้แล้วมันเจ็บ แปร๊บๆๆๆๆ ไปถึงหัวใจดวงน้อยๆ โฮๆๆๆ (T.T) คือเป็นวิชาที่ไม่ได้ยากนะ ข้อสอบก็ตรงๆ ใน text แต่แบบผมพลาดมิดเทอมไปเยอะ แบบอ่านโจทย์ไม่จบ เลยทำไม่ครบที่โจทย์ถามสองข้อ คะแนนหายไปหลาย แล้วยังทำข้อสุดท้ายไม่ได้ แล้วอารมณ์ตอนสอบแบบ ทิ้งๆ ไปอะข้อสุดท้าย เพราะคิดว่าทำข้ออื่นได้ครบแล้ว ที่ไหนได้ทำไม่ครบอีก คะแนนเลยหายไปจากที่คาดไว้เยอะมากๆๆๆๆ คิดว่าถ้าไฟนอลยังได้เท่านี้คงได้ซัก B ได้ล่ะมั้ง

แต่อย่างไรก็ตาม ถ้ายังมีโอกาสจะได้เออยู่ ผมก็ยังแอบหวังน่ะครับ แล้วมันก็ยังพอมีโอกาส ตอนสอบผมนี่แบบทุ่มกับวิชานี้สุดๆ ข้ามไม่ได้กิน นอนไม่ได้หลับ อ่านแต่วิชานี้ทั้งวัน ทั้งคืน พอทำข้อสอบเส็ด เอาวะ กุว่าน่าจะได้ 40+ แน่ๆ (เต็ม 50) ซึ่งถ้าคะแนนเก็บดีนิดนึงและได้ 40+ จริงๆ คะแนนรวมก็จะ 80+ ผมก็ได้ A ละ แต่ไม่รู้พลาดอะไร คิดว่าคะแนนเก็บแหละ เพราะไฟนอลคิด(เอาเองว่า)ทำได้ สุดท้ายเลยเป็นวิชาแกนตัวเดียวที่ได้ B+ มา ทั้งที่เป้นวิชาแกนที่ง่ายที่สุดในเทอมแล้ว เจ็บครับ เจ็บจริงๆ

2301312 Differential Equations
วิชามหาหิน ที่ผมแอบทำใจกับรอยร้าวเก่า เพราะว่าได้ B+ มาใน Calculus III ไปตัวนึงแล้ว เลยไม่หวังสูงกะตัวนี้เท่าไร แต่ก็ไม่อยากต่ำกว่า B+ แต่ก็นะ สุดท้ายก็ได้ A มา ซึ่งความดีความชอบตรงนี้ขอมอบให้กับ @tombtaker เพื่อนคนเก่ง ฮ่าๆ ถ้าไม่มีเพื่อนคนนี้ วิชานี้ผมคงได้ไม่เกิน C+ เลยล่ะ
โฮะๆๆ มันเก่งจริงๆนะ มิดเทอมติวให้ผมวันสุดท้ายก่อนสอบ คืนเดียว รู้เรื่อง ไฟนอล แรงไม่มีหยุด แม้จะยากกว่ามิดเทอมหลายเท่า แต่มันสามารถติวในคืนอีกสองวันสอบ แล้วทำสรุปให้อ่านได้ง่ายๆ โอ้วววว อะไรจะเทพปานนี้ คิดดูละดัน Diff eq. ใน 1 หน้า อ่านแล้วเข้าใจด้วยอ่ะ สุโค่ยยยย เก่งได้โล่อะ คนๆนี้

2302272 Organic Chemistry II
ไม่รู้ว่า อ. จะแข่งกันโหดไปไหน สมัยเป็น Org Chem I ก็ยังง่ายๆ อยู่เลยทั้งมิดเทอมและไฟนอล แต่ทำไมพอเป็น Org Chem II มันถึงยากแบบนี้ มิดเทอมว่ายากแล้ว ไฟนอลนี่ยิ่งกว่า แบบว่าอยากเอามาแชร์กันคนละครึ่งทางกับ Org Chem I อะ แบ่งความยากไปบ้าง เอาความง่ายมาบ้างเห้อออ ตัววิชาล่ะก็ว่ายากอยู่แล้ว เจอ อ. มหาหินอีก ระดับอนิหารของทางภาคเคมีเค้าเลยล่ะ ออกจากห้องสอบเส็ดไม่อยากหวังอะไรเลย ขอ B ขึ้นไปเป็นพอใจ แต่คนอื่นก็คงทำไม่ได้เยอะล่ะมั้ง คะแนนคงระเรี่ยๆ กันหมด ผมเลยได้ A มา ฮิๆ

2306205 Chemical Engineering Thermodynamics
วิชาภาค ดีกรีระดับ 4 หน่วยกิต วิชานี้มี 2 sec และเป็นโชคดีทางด้านการลงทะเบียน ที่ผมมักจะมีโชคทางด้านนี้เสมอๆ ทำให้ผมลงได้ sec อ.ภัทร ใจดีมากๆๆๆ โฮะๆๆ ถ้าเทียบกับ Stoi แล้วคนละเรื่องกันเลย วิชานี้เรียนง่ายกว่าแยะ ถึงแม้เนื้อหาจะยาก แต่ อ. ช่วยเต็มที่ A กันง่ายๆ เลยล่ะ แค่ตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือ แต่ก็แบบนะ เวลาสอบต้องสอบร่วมกับอีก sec เลยจ้องทำข้อสอบของ อ. อีก sec นึงด้วย ซึ่งมักจะได้ยินพวกเด็ก sec นั้นชอบคุยว่าทำข้อสอบของ อ. มันอะนะ ต้องใช้ กึ๋นๆๆๆ ก่อนสอบผมเลยไปกินกึ๋นมาซะแยะเลย แฮะๆๆ ก็พอทำได้ แต่ก็แกล้งโง่บ้างไรบ้าง เกรงใจเพื่อนอะครับ เด๋วมีนสูงเกิ๊นนน

2306250 Physicochemical Measurement I
ไม่รู้่ว่าผมต้องเสียน้ำตาไปกี่ปี๊บกับแลป 1 หน่วยกิตวิชานี้ โหดโครตๆๆๆ ไม่รู้จะโหดไปไหน ต้องมานั่งทำรายงาน แบบเขียนทั้งเล่มทุกอาทิตย์ๆๆๆ เรียน 1 หน่วยเหมือนเรียน 8 หน่วย เสียเวลากะวิชานี้โครตๆ ก่อนเข้าเรียนยังต้องมาอ่านหนังสือ ชนิดแบบแฟนพันธ์แท้อีก ไม่รู้จะเรียนเอาโล่ก็ไปถึงไหน คะแนนก็ไม่ค่อยดีอีกต่างหาก แค่รายงานแลปเล็กๆ อ. บางคนนี่ตรวจหยั่งกะวิทยานิพนธ์ ดูกันแทบทุกบรรทัด หักกันทุกจุด บางคนนี่กดคะแนนแล้วกดคะแนนอีก ไม่รู้เก็บคะแนนเหียกของผมแล้วรวมกันอีท่าไหน ออกมา A เฉยๆ ทีแรกกะไว้ว่า C+ เชียว แต่ช่างมันเถอะ ยังไงก็ต้องมาฟาดฟัน Physicochemical Measurement II อีกตัวในเทอมหน้าอีก คิดแล้วระเหี่ยใจหลาย

3800250 Human Relations
วิชาอันเรื่องชื่อตั้งแต่สมัยโบราณกาลมาแล้ว ผมเคยลองลงวิชานี้ตั้งแต่ปี1 แต่ไม่ได้แฮะ เลยไม่ได้เรียนเลย แต่แอบหวังมาลงตอนปี2 อีก แล้วก็ได้ซะงั้น ซึ่งก็เป็นโชคดีจริงๆ ที่ได้เรียนวิชานี้ แถมได้เรียนกะ อ.น้องอีก ซึ่ง อ. ก็บอกว่าจะสอนเป็นเทอมสุดท้ายแล้ว แกจะไปอยู่ ตปท. ล่ะ คิดว่าเป็นวิชาที่น่าเรียนมากๆๆๆๆๆ ก่อนจะจบจุฬาควรจะได้เรียนซักครั้งไม่งั้นจะเสียใจไปจนตาย เหมือน sex ed อะ ฮ่าๆ วิชานี้ผมให้ผมคิดว่าอยากจะต่อโททางจิตวิทยาเลย เรียนแล้วหนุกๆ เพลินๆดี กิจกรรมให้ห้องก็ส่งเสริมให้การหาแฟนมากนัก เป็นวิชาหาแฟนที่ดีตังนึงเลย แต่เสียดาย ไม่ได้แฟนติดไม้่ติดมือมาจากวิชานี้เลยอ่ะ เฮ้ออออ

3804451 Family Psychology life
วิชานี้ “โหดเงียบ” ครั้งหนึ่งเมื่อนานแสนนานมาแล้วผมเคยคิดว่าวิชานี้เป็นวิชาที่ดีตัวนึง แบบเกรดก็ง่าย เพราะเพื่อนไปเรียนมาก่อนหน้านี้ก็ A ก็ยกแก๊ง แล้วเนื้อหาในวิชาก็โอเค เอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้จริง อ. ก็ดูใจดีๆ ข้อสอบก็ง่ายๆ ชนิดที่ว่าเรียนจนจบ จนสอบเสร็จ ผมก็ออกจากห้องสอบมาด้วยความมั่นใจ “กู A ชัวร์” แล้วก็จบ ไม่คิดอะไรถึงวิชานี้อีกเลย เพราะสอบเป็นวิชาแรกด้วย ต้องไปอ่านหนังสือวิชาอื่นต่อ

และแล้ววิชานี้ก็ได้พื้นที่หัวสมองผมไปเต็มๆ ในวันที่เกรดออก มี B+ 2 ตัว ผมนั่งกวาดสายตาไปมา หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่พักนึงก่อนจะทำใจ ยอมรับความจริงที่เห็นอยู่ตรงหน้า B+ ตัวนึงอยู่ที่บรรทัดสุดท้าย ซึ่งตรงกับชื่อวิชานี้ ไม่ๆๆๆ ไม่ผิดแน่ๆ ผมนั่งดูหลายรอบมากๆ อารมณ์ตอนนั้นเหมือนกำลังตกไปในเหวอะไรซักอย่าง ยังคิดอยู่ว่านี่กู B+ คนเดียวหรือปล่าวว่ะเนี่ย ทำไม อ. ใจร้ายกะกูนัก ได้ข่าวมาว่า อ. จะเกษียณ(รอบสอง) แล้ว ไม่รู้ทำไมถึงได้ทำบาปทำกรรม เอาไว้ก่อนเกษียณได้ขนาดนี้ๆๆๆๆ ฮือออ เสียใจมากๆๆๆ ซึ่งพอถามเพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกันก็พบว่ายังไม่เจอใครได้ A เลย ซ้ำร้ายหนักมีคนได้ B ด้วย โอ้ววววววว โหดจริงๆ ทำไมถึงมาโหดรุ่นผมล่ะค๊าบบบบบบ

จบไปทุกวิชาแล้วสำหรับเทอมนี้ ด้วยเกรด 3.86 และ Gpax 3.67 แล้วค๊าบบบ ถ้า Summer ได้ A ทั้ง 2 ตัว Gpax ก็จะกระโดดไปอยู่ที่ 3.69 แล้ว โฮะๆๆ ส่วนตัวก็ปลงๆ เรื่องเกรดแล้วครับ คิดว่าแค่รักษาระดับให้อยู่ที่ 3.60+ เป็นพอใจล่ะได้จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งก็สุดๆ แล้ว ต่อไปก็ต้องไปนั่งลุ้นกันเทอมหน้าอีกว่าจะเจอกับอะไรบ้าง แต่คิดว่าคงไม่มีอะไรหนักไปกว่าปีสองแล้วล่ะค๊าบ ปีนี้เรียนหนักจริงๆ

กลับมาอีกครั้ง สำหรับ The Sims 3 Expansion pack ภาคใหม่ Ambitions ไม่รู้จะรีบออกภาคเสริมกันไปถึงไหน ภาคที่แล้วก็เพิ่งจะออกวางขายกันไปเมื่อเดือนพฤศจิกาที่แล้วนี่เอง นี่ออกข่าวใหม่จะวางขายภาคเสริมนี้ในเดือน มิถุนา นี้อีกแล้ว แล้วก็ไม่รู้ทำไม The Sims จะต้องมาออกภาคเสริมตอนเปิดเทอมใหม่ๆ ทุกที ซึ่งมันทำให้ไม่ค่อยมีเวลาจะได้ลองเล่นของใหม่ๆ กับเค้าเลย ถาคเสริมคราวที่แล้วผมเองก็ยังไม่ทันจะได้สำรวจอะไรมากมาย ภาคเสริมนี้จะออกอีกแล้ว ไม่ว่าจะผ่านมากี่ภาคๆ สำหรับ The Sims เกมส์นี้ก็ยังเ้ป็นเกมส์ที่พัฒนาไวติดจรวดอยู่วันยังค่ำ นี่คงเป้นเสน่ห์อย่างนึงของเกมส์นี้ล่ะมั้ง ที่มันจะทำให้คุณไม่สามารถจะเบื่อมันได้ง่ายๆ ฮ่าๆ

สำหรับในภาคนี้จะค่อนข้างเน้นในเรื่องความสามารถของแต่ละอาชีพ โดยภาคนี้จะเ็ป็นครั้งแรกที่คุณจะสามารถเข้าไปดูการทำงานของชาวซิมส์ได้ นอกจากนี้ยังมีอาชีพใหม่ๆ ทักษะใหม่ๆ และกิจกรรมใหม่ๆ อีกมากมายให้ชาวซิมส์ของคุณได้ทำไม่มีวันเบื่อกันเลยทีเดียว

เตรียมพร้อมหรือยังที่จะพาชาวซิมส์ไปตะลุยกับอาชีพใหม่ๆ ในเดอะซิมส์? 3 แอมบิชั่นส์ ภาคเสริม คุณจะให้ชาวซิมส์ของคุณเลือกที่จะเป็นฮีโร่ช่วยเหลือสังคม หรือเลือกที่จะเป็นพวกอันธพาลครองเมืองก็ได้ จะสร้างให้ชาวซิมส์ของคุณเป็นนักผจญเพลิงผู้กล้าหาญ จะเป็นสถาปนิกที่เปลี่ยนเมืองให้เริดหรูได้ จะเป็นช่างสักลายมืออาชีพก็ได้ นอกจากนี้คุณยังเลือกให้ชาวซิมส์ของคุณเป็นมหาเศรษฐีชื่อดัง หรือจะเป็นแค่นักวิทยาศาสตร์สติแตกก็ได้ จะเป็นนักสืบเอกชนที่คอยสืบเรื่องราวที่ไม่ชอบมาพากลต่างๆ รวมถึงความลับต่างๆได้หรือไม่?

อนาคตของชาวซิมส์อยู่ในมือของคุณ!

คุณสมบัติใหม่
* เป็นครั้งแรกที่คุณจะได้เห็นการทำงานของชาวซิมส์ทุกขั้นตอน แถมยังสามารถเข้าไปบังคับชาวซิมส์หรือพูดคุยกับเพื่อนซิมส์ในขณะทำงานก็ยังได้
* เลือกให้ชาวซิมส์ของคุณเป็นวีรบุรุษช่วยเหลือผู้คนจากกองเพลิง เป็นนักสืบเอกชนเหมือนโคนัน , เป็นหมอรักษาผู้ป่วย , เป็นนักกำจัดผี และยังมีอาชีพอื่นๆอีกมากให้ชาวซิมส์ได้เลือก
* เลือกวิธีการทำงานของซิมส์ของคุณ – พวกเขาจะดีหรือชั่วอย่างไร อย่าลืมคอยติดตามความก้าวหน้าของอาชีพที่ชาวซิมส์ของคุณทำงานอยู่ด้วย ว่าจะเลือกให้เป็นมหาเศรษฐีชื่อดังหรือจะเป็นเพียงแค่นั่งกินนอนกินไปวันๆหรือไม่?
* ไม่ว่าชาวซิมส์ของคุณจะเลือกอาชีพอะไร จะมีผลกระทบต่อชาวซิมส์และละแวกเพื่อนบ้านด้วย เช่น คุณจะสามารถปรับผังเมืองได้หากเลือกอาชีพสถาปนิก หรือจะเป็นดีไซน์เนอร์ออกแบบให้เพื่อนซิมส์คนอื่นๆ หล่อ สวย ขี้เหร่ หรือทุเรศกว่าเก่าก็ได้ เป็นต้น
* สนุกกับกิจกรรมและทักษะใหม่ๆที่มากกว่าเดิม – เป็นสุดยอดจิตรกรศิลป์,เป็นนักประดิษฐ์, ช่างแกะสลัก, หรือช่างสักลาย ขอแค่เพียงมีทักษะก็จะทำให้ทักษะของซิมส์ถูกเปลี่ยนเป็นเงินซิมโมลีออนส์ได้ด้วย

*ต้องการเดอะซิมส์? 3 หรือ เดอะซิมส์? 3 คอลเลคเตอร์ เอดิชั่นก่อนถึงจะสามารถเล่นได้

ผู้ผลิต : Electronic Arts

ผู้พัฒนา : The Sims Divisions

แพลตฟอร์ม : PC,MAC,Digital Download

วันวางจำหน่าย : มิถุนายน พ.ศ.2553

จัดจำหน่ายโดย : Saluzi

ภาษา : อังกฤษ

ราคา : 599 บาท

ที่มา :: http://simsworld.info/thread-23756-1-1.html

ซึ่งโดยรวมแล้วผมว่าเป็นถาคเสริมที่น่าสนในเหมือนกัน แม้จะยังมีรายละเอียดอะไรไม่ค่อยมาก แต่หากมีข้อมูลอะไรใหม่ๆ ผมจะนำมาเผยแพร่เพิ่มเติมแน่นอนครับ . . .

ไม่ได้อัพบล๊อกมานานแสนนาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ผมสอบเส็ดแล้วค๊าบบบบบบบ . . .

หลังจากสอบเสร็จ ก็รีบไปทำภารกิจที่ติดค้างไว้นานแสนนาน นั่นก็คือดูหนังเรื่องนี้นี่เอง Percy Jackson ฮ่าๆ จริงๆ แล้วตอนแรกได้ยินชื่อเรื่องนี้ก็ไม่ได้สนใจอยากไปดูอะไรมากมาย แต่แบบว่า ได้ยินมาว่าพระเอกหล่อ(แค่นั้นเอง) ก็แบบนะ อยากดูทันที(ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องเดี่ยวกับอะไร) แต่ก็แบบว่าดันติดช่วงสอบซะงั้น เลยรอมานานมากกกก มากจนคิดเสียว่าคงออกจากโรงไปแล้ว

แต่ก็นะ ทันทีที่ออกจาห้องสอบ ก็แทบจะตรงดิ่งไปพารากอน เพื่อดูรอบ พอเห็นรอบหนังเรื่องนี้ก็ค่อยยังชั่ว ว่าแบบ เออ . . ยังอยู่รอกูมาดูว่ะ แฮะๆ แต่ก็เกือบไม่ได้ดูแน่ะ เพราะรอบที่มีก็มีอยู่รอบเดียว แล้วก็ดึกนิดนึง เพื่อนๆก็แบบชั่งใจอยู่นานสองนานสามนาน แต่สุดท้ายก็ดูนั่นแหละ แล้วก็ได้ดูหนังเรื่องนี้ในราคาตั๋ว 100 เดียวกับที่นั่งแถว B >> คืออันนี้ความรู้ใหม่จริงๆ เพิ่งรู้ว่าหนังใกล้ออกจากโรงแล้วเค้าลดราคาด้วย . . .

สำหรับหนังเรื่องนี้ ถามว่าสนุกมั้ย?? คือผมคิดว่ามันสนุกดีนะ แต่ดูเรื่องมันดำเนินไปไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไร (จริงๆ ก็ไม่ต้องมีที่มาที่ไปอะไรมากหรอก เดี๋ยวผมดูไม่รู้เรื่อง) แต่เพื่อนๆ ผมบอกว่าหนังมันดูเด็กๆ ไปอะ แล้วก็เนื้อเรื่องไม่ค่อยดิอะ ฮ่าๆ แต่ก็ชอบกันนะ

คือจริงๆ แล้ว ประเด็นหนังเรื่องนี้มีหลายเรื่อง เริ่มด้วยที่ พระเอกหล่อมากๆๆๆ สมคำร่ำลือ (_ _||) ก็แบบขาวแบบฝรั่ง แต่แอบหล่อแบบเกาหลีอะ ซะงั้น (ความเห็นส่วนตั๊ว ส่วนตัว ไม่กล้าบอกใครเลยนะเนี่ย) แบบดูแล้วใจสั่นทั้งเรื่อง มือไม้อ่อนระทวยไปหมด ไม่ไหวแล้ววว แทบจะละลายอยู่ตรงนั้นเพราะความหล่อของพระเอกจริงๆ แล้วบุคลิกท่าทางอะไรก็ชวนใจลอยไปหมด ฮ๋าๆ แบบว่าได้ดูหน้าพระเอกก็คุ้มล่ะ จริงๆ

ประเด็นต่อมา อยู่ที่หนังเรื่องนี้แบบว่า เรื่องดำเนินไป ดำเนินมาไม่ค่อยมีเหตุผล แต่ก็แบบดูแล้วเข้าใจง่ายดี คือเริ่มเรื่องมา ซุซก็มาคุยกะโพไซดอน ว่าลูกแกน่ะ ขโมยสายฟ้าชั้นไปใช่ไหม (คือแบบ คิดจะสงสัยก็สงสัย ไม่มีต้อนสายปลายเหตุ แบบแอบงงๆ) แล้วคือแบบ พวก half blood ดูแบบมีแต่พระเอกคนเดียวมั้งที่ดูมีอะไรๆ พิเศษๆอะ นอกนั้นอะไรก็ไม่รู้ ดูเหมือนคนเดินดิน คนธรรมดา ไม่มีราคา ไม่มีคุณค่าใด . . . (ไม่ใช่ล่ะ) คือแบบเป็นลูกเทพอะ ให้มันอยู่ใน Half blood Camp คือชื่อก็ดูดีนะ แต่ข้างในนี่คืออะไรอะ ฝึกต่อสู้สมัยกรีกโบราณมาเชียว คือดูไม่มีพลังพิเศษอะไรกันเท่าไรอะ

อีกประเด็นครับ ประเด็นนี้แรงจริงๆ นรกไปอยู่ใน Hollywood ซะงั้น แล้วโอลิมปัส ก็อยู่ในตึกเอมไพร์ส้ตต ชั้น600 นิวยอก ไข่มุก อะไรๆ อยู่ในเมกาทั้งหมด คือสรุปว่าประวัติศาสตร์กรีก ปัจจุบันย้ายมาอเมริกาแล้วใช่ไหม ฮ่าๆๆ แต่ก็ฮาๆ ดี ไฮดร้า อะไรงี้ แล้วก็อย่างที่บอกไป นรกไปอยู่ที่ hollywood นี่แหละ คือแบบ คิดด้ายนะค๊าบบบ ??

สุดท้ายนี้ ขอสรุปทุกประเด็น สนุกดีครับ(จริงๆ จะบอกว่าพระเอกหล่อคับ ฮ่าๆ) จบ!~

แต่เอาจากที่ได้เล่นดู ต้องขอบอกว่าไวมากๆ โดยส่วนตัวผมว่าไวกว่า 3G True อีก แถมสัญญาณก็ดีกว่า ชัดกว่า แรงกว่า เพราะว่าที่ห้องผมถ้าเป็น 3G True จะเป็นอารมณ์ประมาณจุดอับสัญญาณ ต้องออกมาเล่นเล่นนอกห้องถึงจะมีสัญญาณ ประมาณว่ามาเล่นหน้าประตูถึงจะได้ใช้ 3G ไม่งั้นก็ต้องใช้ Edge เน่าๆ ของ True แต่ TOT 3G นี่แรงถึงในห้องเลย ฮ่าๆ แม้จะมีแค่ 2ขีดจาก 5 ขีดแต่ก็ไม่เคยหลุด ส่วนเรื่องความไว ผมว่าไวใช้ได้เลย โหลดเกมส์ Facebook ก็ไวดี ฮ่าๆ ถือว่า OK เลยสำหรับใช้เล่นอะไรไม่มากมาย โหลดไฟล์อะไรต่างๆ ก็ความเร็วอยู่ในระดับที่ดีเลยทีเดียว เหมือนเล่นเนตในมหาลัยได้เลยล่ะ นอกจากนี้สัญญษณยังครอบคลุมเกือบทั่วกรุงเทพฯ อีกด้วย

เสียอยู่อย่างสองอย่าง น่าจะมี multi sim แล้วก็ package แบบ unlimited แบบเดือนละไม่เกินพัน กำลังดีเลย อิอิ แค่นี้ล่ะ ฮ่าๆ

ในที่สุด . . . ใสที่สุด ผมก็ได้ไปดูหนังเรื่องนี้เสียที หลังจากที่วางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนสอบ midterm ซึ่งกว่าจะสอบเสร็จก็วันคริสมาสพอดี หลังจากที่รอคอยมานาน ก็เลยไปดูหนังเรื่องนี้ในวันที่สอบเสร็จเลย ฮ่าๆๆ แต่ไม่รู้คิดยังไง ไปดูที่ Esplanade รัชดา = =’ แบบว่าไม่เคยไปอะ ก็เลยลองไปซักครั้ง เฮ้อออ ไม่ดีเลย รู้สึกเสียใจมากๆ ก็ตัดสินในมาดูหนังดีๆ แบบนี้ที่นี่ น่าจะดูที่ imax เหมือนเดิมอะดีแล้ว เอาเถอะ ชั่งมัน

ก่อนที่จะได้ไปดูหนังเรื่องนี้ ก้คิดไว้แล้วว่า เออ . . . เป็นหนังที่แปลกๆ อีกมุมนึง คือหนังเรื่องอื่นๆ เนี่ย ส่วนมากก็จะมองว่าแบบโลกเราจะมีเอเลี่ยนมามากกว่า ที่เราจะเป็นเอเลี่ยนไปบุกเค้า มันได้มุมมองอีกมุมว่า ถ้ามีเอเลี่ยนบุกมา เค้าคิดยังไงกับเราบ้าง อืม . . . แล้วก็ยังเห็น่วา เออ แพนดอร่ามันสวยดี ก็เลยอยากไปดู แหะๆ

หลังจากที่ไปดูออกมา ก็นะ หนังเรื่องนี้ออกแฟนซีดี คือแบบเหมือนกับว่า ทั้งแพนดอร่าเนี่ยดูออกแบบมาให้ลงตัวเป็นหนึ่งเดียวกันมากๆ ดูจากการที่มี อะไรน๊าาา ที่เค้าเรียกภาษาไทยว่า “สายพัมพันธ์” น่ะ เหมือนประมาณว่าสัตว์หลายๆ อย่างถูกออกแบบมาให้ใช้งาน รับคำสั่ง ชาวนาวีโดยเฉพาะ ประมานนั้น แล้วก็ “เอวา” เทพเจ้าทีมีอยู่จริงที่แพนดอร่า ช่างเป็นดวงดาวที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ชอบๆ

แต่บางที ขณะที่นั่งๆดูไป ถ้าแพนดอร่ามีจริง มันก็น่าน้อยใจนะ ดูเค้าสร้างโลกของเราสิ แล้วดูโลกคนอื่นสิ = =’ ต่างกันลิบลับ เป็นจินตนาการต่อนข้างสูงทีเดียว ทั้งพืชเรื่องแสง ต้นไม้เสียง โอ้วววว

สรุป น่าดูครับ เสียใจอย่างเดียว น่าไปดูที่ imax มากกว่า

หนึ่งในหนังดีๆ ที่พวกเราทุกคนไม่ควรพลาดแห่งปีกันเลยทีเดียว สำหรับหนังเรื่อง 2012 ทีเกี่ยวกับวันสิ้นโลกเรื่องนี้ ซึ่งหนังแนวๆ นี้ก็คงมี The Day after tomorrow ไดข่าวว่าผู้กำกับคนเดียวกันหรือปล่าวไม่แน่ใจ แต่ว่าผมก็อยากดูเรื่องนั้นแต่ไม่ได้ดู พอมาเรื่องนี้ ผมได้ดู trailer มาตั้งนานแล้ว ก่อนหนังเข้าหลายเดือนโขได้อยู่ ตั้งแต่ได้ดู trailer ครั้งแรกเท่านั้น ผมก้อยากดูหนังเรื่องนี้ทันทีเลย เพราะรู้สึกชอบอะไรแนวๆ นี้อยู่มั้ง แต่จริง ผมไม่ได้ชอบอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไรนะ แต่อันนี้มันก็ระทึกใจอีกแบบนึง ช่วงนั้นก็หาข้อมูลเกี่ยวกับ 2012 ก็เพิ่งรู้ว่าเป็นเรื่องที่เค้าคาดการณ์กันจริงๆ จังๆ ก็ตอนนั้นนั่นแหละ เหมือนกับว่ามันมีหลายๆ ความเชื่อมาตรงกันว่าโลกจะสิ้นสุดในวันเดียวกัน นั่่นก็เป็นทีมาคร่าวของหนังเรื่องนี้

ซึ่งในหนังเรื่องนี้ก็ได้แสดงถึงการร้อนขึ้นของดวงอาทิตย์ แล้วส่งผลให้โลกร้อนขึ้นจากแกนกลาง นั่นทำให้ความร้อนจากแกนกลางของโลกค่อยๆ พุ่งขี้นมายังเปลือกโลก โดยที่มนุษย์เกือบทั้งหมดของโลกไม่รู้สึกตัวเลย สิ่งที่เกิดขึ้นขึ้นความร้อนดันพื้นโลกจนแตกระแหงในทุกๆ ส่วน หลายๆ เมืองยุบลงไปเหวที่แยกออกมา เกิดแผ่นดินไหวทั่วทั้งโลก ส่งผลให้มีคลื่นซึนามิสูงหลายหมื่นฟุต ซึ่งแม้มันจะดูเกินจริงไปนิด แต่ผมว่าหนังเรื่องนี้ก็ทำออกมาได้ดี แต่ถ้าถามผมว่า ผมเเชื่อไหมว่าจะเกิดอะไรทำนองนี ในปี 2012 พูดก็พูดเลยนะ ก็ไม่ได้เชื่ออะไร แต่ถ้ามันจะเกิดจริงๆ ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ใช้ชีวิตให้ดีที่สุดดีกว่า เข้าวัดทำบุญบ้าง เผื่อจะได้มีโอกาสรอดกะเขาบ้างเน๊อะ ฮ่าๆ (แต่จะให้ว่อนไปทั่วโลกอย่างในหนังคงไม่ไหว)

ในวันแรกที่หนังเรื่องนี้เข้า มีกระแสใน twitter ว่าแบบ โหย . . . โรงเต็มมากอะไรมาก ส่วนตัวผมก็นะ วันต่อไปจะสอบแล้ว ก็ขอเลื่อนวันเวลาไปดูวันถัดไปละกัน . . . แต่ก็ไม่ได้ดูอยู่ดี เพราะคนเยอะมาก โรงเต็มเกือบทุกโรงเหลือแต่แถวหน้าๆ ประมาณว่า “ฮิต” จริง ผมเดินดูรอบตั้งแต่ mbk ยัน paragon ก็เต็ม เหนื่อยจนท้อ ไม่ไหวละ ไว้ไปดูวันอื่น ดูช้าหน่อยละกัน (ที่จริงจะไป CTW อีก แต่เหนื่อยแล้วเลยช่างมัน) พอถึงวันจันทร์ที่ 16 ผมก็มีเวลาว่าง (ไม่เชิงว่าง แต่พยายามจะว่างไปดูให้ได้ ฮ่าๆ) ไปดูหนังเรื่องนี้กับเพื่อนๆ ที่ grand EGV

ทันทีที่ดูจบ ขอบอกว่าชอบสุดๆ หลายๆ คนอาจจะยังไม่ได้ไปดู ผมแนะนำว่าคุณควรจะดูอย่างสุดๆ แล้วจะไม่เสียใจเลย (เวอร์ไปไหม) ก็เป็นหนังเรื่องเดียวที่ผมดูในโรง ถึงสองรอบละกันเอ๊า!