เนื่องในโอกาสสอบมิดเทอมเสร็จสิ้น ถึงแม้จะมีวิชาที่ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะนั่งจมกับความผิดพลาดที่แก้ไขอะไรไม่ได้ คงได้แต่เพียงรบรับผลกรรมที่ทำแต่ใดมา . . . ที่พูดมานั้นเป็นเพียงส่วนขยายของประโยคนี้เท่านั้น ฮ่าๆๆๆ ที่ผมอยากบอกจะก็คือ วันนี้สอบเสร็จแล้ว แล้วก็ได้ไปเดินสยามเป็นครั้งแรก ครั้งแรกจริงๆ ครั้งแรกตั้งแต่เปิดเทอมมา ไม่ได้ไปเดินเลย = =’ ไม่เข้าใจเหมือนกัน เรียนหนักอะไรกันนักหนา ตอนนี้ส่วนขยายของประโยคเริ่มยาวอีกแล้ว เรามาต่อที่สาระกันเถอะ พอถึงสยามปุ๊บ ก็ไปดูหนัง กินข้าว ฟูจิ ซึ่งมีประเด็นอยู่ที่ หนังที่ผมไปดูวันนี้คือ Inception

Read more

ครั้งหนึ่งเมื่อสมัย ม.ปลาย ผมเคยมีความฝันอันแรงกล้าที่จะเรียนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยให้ได้ ถึงแม้ตอนนั้นผมจะเป็นเด็กห้องสุดท้ายของสายวิทย์ ในโรงเรียนชานเมือง ที่ใครๆ ก็ดูถูก ชนิดที่ว่า ขึ้น ม.4 มาครูก็ชี้หน้าเอาไว้ว่า เชื่อเถอะ เด็กห้องท้ายๆ อย่างพวกเธอน่ะ เอ็นติดกันไม่ถึงครึ่งห้องหรอก มันเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่เคยคิดที่จะบอกความฝันในการอยากเรียนที่จุฬาฯ กับใครซักเท่าไร เพราะพูดไปตอนนั้นคงมีแต่คนหัวเราะ เอาจริงๆนะ ตัวผมยังไม่อยากจะเชื่อในตัวเองซักเท่าไรเลยว่าจะืทำได้ แต่จะทำยังไงล่ะ ฝันแล้วมันก้ต้องพยายามให้มากที่สุด

ซึ่งสุดท้ายแล้วผมก็สามารถเข้ามาเรียนที่นี่จนได้ ถึงแม้มันจะไม่ได้ยากอย่างที่คิดแต่ผมก็ภูมิใจที่สามารถได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ความฝันผมยังไม่จบแค่นั้น ตอนเข้ามาผมก็พอจะรู้ตัวเองอยู่เหมือนกันว่ามีความสามารถพอที่จะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯได้ แต่ผมก็รู้ต่อไปอีกว่า เมื่อเข้าไปแล้วผมก็คงไปเป็นฐานให้คนระดับหัวกะทิพวกนั้น คือผมไม่มั่นใจพอว่าผมจะสามารถเรียนศณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้จบด้วยเกรดดีๆได้ ผมจึงเข้าคณะวิทยาสาสตร์ ภาคเคมีวิศวกรรมแทน ซึ่งเรียนเหมือนวิศวกรรมเคมี ที่ผมอยากเข้าอยู่แล้ว ซึ่งความฝันของผมหลังเข้ามาได้ก็คือ ทำเกรดให้ได้เกิน 3.00 เป็นพอ พ่อผมมักจะบอกอยู่เสมอว่า เรียนที่ไหนมันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญที่เกรดตอนจบต่างหาก เรียนที่ไม่ยากมากแต่เราสามารถทำเกรดให้ได้ถึง 3.00 ดีกว่า ถึงตอนนี้เกรดผมก็เกินจุดนั้นมาเรียบร้อยแล้ว ผมเดินมาถึงจุดที่ผมควรจะสร้างความฝันต่อไปได้แล้ว

วันนึงผมอยู่กับตัวเอง และหยุดคิดถึงชีวิตในอนาคตหลังเรียนจบ มันยังดูมืดมน ผมยังไม่เห็นที่ทางไปของผมได้แน่ชัดเลย แค่จะเรียนต่อโทไปก่อน หรือจะออกมาทำงานเลยผมเองก็ยังคิดไม่ออกเลย ผมจึงได้เริ่มหาข้อมูลมากมาย ว่าจริงๆ แล้วผมควรจะเดินไปทางไหน และด้วยอะไรหลายๆ อย่างมันทำให้ผมมาจบลงที่การเรียนต่อทาง MBA ที่ Harvard Business School จริงๆแล้วผมก็ยังแอบดูถูกตัวเองเอาไว้เหมือนกัน ว่าคงไม่ได้ไปเรียนที่นั่นหรอก เพราะผมไปค้น profiles ของคนที่เข้าเรียนที่นั่นได้ เรียกว่าระดับเทพๆ ทั้งนั้น ไม่มีที่ติเลย ทั้งการเรียนดี กิจกรรมเด่น มีความก้าวหน้าทางการงาน มีฐานะทางการเงินและสังคมระดับ hi-class IQ EQ สูง มี leadership สูง และ human relations ดี ไหวพริบเป็นเลิศ ซึ่งไม่รู้ว่าต้องทำบุญ แล้วเกิดใหม่อีกกี่ชาติผมถึงจะมี Class-A Profile ระดับนั้นได้ แต่อย่างไรก็เถอะ ยังไงผมก็จะยังขอลองเดินตามความฝันของผม แม้ตอนนี้มันจะอยู่ไกลจนแทบมองไม่เห็นหนทางจะไปให้ถึง แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลองเดินไปดูเลยใช่ไหมครับ?
Read more

ตอนนี้ชีวิตวัยมหาลัยของผมก็เดินมาถึงครึ่งทางแล้ว (จะดีใจ หรือ เสียใจดี) แต่ผมว่าผมก็มีความสุขกับชีวิตวัยมหาลัยอยู่นะ โดยเฉพาะเรื่องการเรียน แต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ผมไม่เคยประสบความสำเร็จด้านการเรียนในชีวิตที่ผ่านมาซักเท่าไร เกรดก็สามต้นๆ มาตลอด แต่พอขึ้นมหาลัยมาปุ๊บ ไม่รู้เพราะอะไร เกรดถึงขึ้นเอาๆ ฮ่าๆ สงสัยคงเป็นเพราะได้เรียนสิ่งที่ชอบล่ะมั้ง

แต่อย่างไรก็ดี ช่วงนี้ผมถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า ผมชอบสายนี้จริงๆ หรือ คือหมายถึงว่าโอเค ผมอาจจะเรียนได้ดี แต่เวลาไปทำงานล่ะ ผมเริ่มเกิดความไม่แน่ใจตรงนี้ ไม่รู้ว่าในการฝึกงานในซัมเมอร์ปีหน้าจะมีคำตอบให้ผมหรือปล่าว เพราะผมยังต้องใช้คำตอบนี้มาใช้ในการเลือกเรียน ป.โท อีก ว่าจะเรียน MS M.Eng. หรือ MBA ดี ยิ่งคิดก็เหมือนจะยิ่งเครียด เพราะผมเองก็ตั้งเป้าหมายไว้คร่าวๆ ว่าแบบ เออ เรียน ป.โท เนี่ย อยากไปเรียนต่างประเทศว่ะ แต่ถ้าไปทาง MS M.Eng. ก็ช่างๆ ใจอยู่เหมือนกัน ว่าจะไปรอดไหม แค่ลำพังจะใช้ชีวิตให้รอดก็ลำบากแล้ว จะต้องมาเจอกับวิชายากอีกหรอ?? แต่ถ้าเป็น MBA สายนี้เค้าก็ต้องการประสบการณ์ในการทำงานพอสมควร ซึ่งคิดไปคิดมา ก็มีสองทางเลือกที่พอจะเ็ป็นไปได้ คือจบแล้วต่อโทในไทยเลย (คิดเล่นๆไว้ว่าจะต่อวิทยาลัยปิโตร) หรือจบแล้วออกมาทำงานก่อน หาตัวเองว่าชอบงานสายนี้จริงๆ หรือปล่าว?? แล้วระหว่างนั้นอาจจะหาทาง improve ภาษาไปด้วย เผื่อโอกาสไว้ได้ไปนอกน่ะ ฮ่าๆ ยิ่งคิดยิ่งไกล กว่าจะจบยังมีฝึกงาน project อีก กว่าจะถึงจุดๆนั้น คงมี ideas อีกเยอะล่ะม๊างงงงง

แต่ยังไงก็ตาม ขอบ่นวิชาที่เรียนผ่านมาเทอมนี้นิดนึงละกัน

2103101 Engineering Drawing
ตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง ผมใฝ่ฝันจะได้เรียนวิชานี้ไวๆ แต่พอมารู้ว่ากว่าจะได้เรียนก็ปีสองเทอมสอง ก็แอบโวยวายนิดนึง คือผมเคยหลง(ผิด)คิดไปว่า ผมน่าจะทำวิชานี้ได้ดี เพราะผมเคยเรียนมาสมัย ม.ปลาย แต่พอได้เรียนจริงๆ วิชานี้ทำผมแทบบ้ากันเลยทีเดียว ด้วยการบ้านทุกอาทิตย์ ที่ต้องการความบรรจง ประณีตสุดๆ ชนิดที่ว่าไม่มีใครคิดว่าจะหาคุณสมบัตินี้ได้จากผม แต่ก็จริงๆนะ การบ้านของผมแต่ละกัน เต็ม10 ได้ 6บ้าง 7บ้าง ฟุกๆ หน่อยได้ 9 น๊านๆๆๆ ทีจะได้ 10 ซึ่งไองานที่ได้ 10 ก็เหมือนไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร แบบคนอื่นๆ เค้าก็ได้กันทั้งนั้น ผมล่ะท้อใจกับวิชานี้มากๆ
Read more